Из црних шумских понора попе се нагло љута јесења магла.
Задави благе ливаде долинске и круне цветова.
Леже као вучија заседа на завијутку хладног пута.
Као црна поноћна мора обеси се под моју стреју, чекајући да јој отворим прозор и да ми легне на груди.
Нема коментара:
Постави коментар