Пред вечер поче да се рони светачки ореол злата са чела шуме на старани.
Падоше листови, пуни мириса неба, на ливаду, као мртве звезде благе.
Падоше листови у зелену реку, као безбројни месеци малени.
Падоше мени на дланове, на капке очне. Где год бих стазом крочила, упрљала бих њихово светло лице.
Ја тада стајем очарана. А један као златна, округла иконица заустави се на моме срцу.
Нема коментара:
Постави коментар